Kupując lalkę używaną (nawet jeśli stan jest opisany na przecudnie idealny) liczę się z tym że panna przyjdzie usmotruszona jak nieboskie stworzenie- w końcu jej wolno skoro stoi gdzieś kilkanaście lat. Może też aromatyzować wszelakimi procesami życiowymi, tudzież wskazującymi już na agonię. Nie przeszkadza mi wytrzepywanie z niej szkieletów jakiś nieszczęsnych stworzonek. To jest ok. Lalka może też wędrować do mnie nawet miesiąc. Wiadomo różne rzeczy chodzą po ludziach a raczej różni ludzie chodzą po paczkach …skaczą, rzucają, tarmoszą… Wszystko się może zdarzyć i to jest ok, i na to się godzę. Natomiast kiedy kupuję porcelanową lalkę oczekuję skromnie że będzie porcelanowa.
W tym przypadku się nie udało. Słyszałam wiele plotek o ludziach potrafiących zamieniać ołów w złoto ale żeby porcelanę w gips to pierwsze słyszę. No chyba że na poczcie otwarto wydział alchemii.
Tak czy siak nabyłam (w moim mniemaniu) intrygującą, oryginalną, autorską porcelanową lalkę a otrzymałam …
Miałam niebotycznie problemy żeby się z tą panną oswoić. Cóż miałam jej strasznie za złe że nie jest z porcelany. Ale w miarę upływu czasu złe wrażenie zostało zatarte a gips wybaczony. Teraz nie wyobrażam sobie by mogło tej lalki w moim zbiorze zabraknąć. Moja kolekcja ciągle się zmienia , wiele lalek przychodzi i wiele odchodzi ale z tą jakoś nie potrafię się rozstać.
Udało mi się dowiedzieć że lalki gipsowe pełniły rolę prototypów lalek porcelanowych i z reguły wykonywane były jako jedyne egzemplarze. Moja lalka pochodzi z 1964 roku zgodnie z sygnaturą i ma około 52 cm wysokości.